W roku 2010 festiwal "Mazovia Goes Baroque" rozpoczął się od Bacha i Bachem się skończy. Tym repertuarowym wyborem chcielibyśmy raz jeszcze podkreślić niezwykłą nić spinającą twórczość niemieckiego kantora i polsko-francuskiego pianisty-kompozytora.

Zwłaszcza, gdy pozwolimy sobie na niedopuszczalne z historycznego punktu widzenia, ale jak najbardziej usprawiedliwione przez wyobraźnię uproszczenie muzyki Bacha wyłącznie do jego twórczości instrumentalnej, a wręcz wyłącznie do muzyki, którą pisał na jeden tylko instrument. Właśnie tam dostrzeżemy najwięcej podobieństw, analogii i pewnie nawet pokrewieństw pomiędzy Bachem i Chopinem.

Można by wymienić wiele elementów sztuki muzycznej, które obydwu kompozytorów fascynowały: stymulujące napięcie pomiędzy precyzją formalną i wirtuozerią, ścisły porządek i swoboda rytmiczna, dramaturgia uzyskiwana środkami wydawałoby się całkowicie abstrakcyjnymi, improwizacja jako podstawowy sposób ekspresji wyobraźni instrumentalnej.

Do ukazania tych niemal ezoterycznych tajemnic zaprosiliśmy tym razem troje nadzwyczajnych artystów.
Francuska skrzypaczka, Amandine Beyer, w swojej ojczyźnie cieszy się w pełni zasłużonym statusem gwiazdy pierwszej wielkości, co, dodajmy z zadowoleniem, nie ma nic wspólnego z jej ujmującą bezpośredniością i bezpretensjonalnością, którą charakteryzują się także jej nagrania dokonywane na przestrzeni ostatnich lat z czołowymi francuskimi oraz szwajcarskimi orkiestrami i zespołami kameralnymi (Ensemble 415, Le Concert Français, Café Zimmermann), a także z własną formacją I Incogniti.

Drugim przedstawicielem francuskiego środowiska muzyki dawnej będzie legendarny lutnista Eric Bellocq. Od wielu lat członek Ensemble Clément Janequin, ale również nadzwyczajny kameralista i solista o oryginalnych poglądach estetycznych, które prezentuje nie tylko pisząc, ale przede wszystkim wcielając je w życie przy pomocy swych instrumentów.

Znany już w Polsce, duński klawesynista i organista, Allan Rasmussen zamknie nasz tegoroczny cykl w sposób symboliczny. Oto kantor z Kopenhagi zagra dzieło kantora z Lipska, w którym, jak być może w żadnym innym, pokazuje nam swoje "pianistyczne" oblicze.